Ayoko na sa Pharma

So ayun isa akong pharmacist, matalino may honor na grumaduate noong College sa magandang Private University, scholar pa ako mga bes. Nagtatrabaho na ako ngayon bilang isang Instructor sa isang Unibersidad sa North Luzon. Dati nagtrabaho ako bilang LabTech sa UB ng 6 na buwan bago ako nag board exam at pumasok bilang pharmacist samalaking drugstore. Nag enjoy ako ng 1.5 years sa trabaho bilang retail pharmacist. Pagkatapos noon ay nag resign ako dahil naboboring na ako sa paulit ulit na ginagawa—nagtitinda ng gamot, nagiinventory ng mga expired medicines and hinahanap yung mga nawawalang gamot—mga usual na gawain sa Pharmacy. Then, nag DOH ako. Bilang isang supervising pharmacist, iniikot ko  ang buong probinsya sa North Luzon. Lahat ng 9 na rural health units nito ay pinupuntahan ko. Nag stay ako doon ng 2 to 3 nights, kinakausap ang mga tauhan ng RHU, yung doctor, yung midwife, nagiinventory kung saan ginagamit ang mga gamot na binibigay ng gobyerno, etc. Okay naman ako sa ganong set-up pero nakakapagod lang din talaga ang pagbabyahe papunta sa isang lugar palipat lipat. Yung pamasahe hindi pa ipoprovide ng gobyerno.

Masasabi kong nakakasawa din pala maging pharmacist. Kasi hindi naman talaga kinikilala ng mga tao at nang ibang propesyon ang mga Pharmacist. Akala nila, which is kadalasan kasi ito ang kanilang nakikita, taga tinda lang ng gamot ang isa RPh. Na parang ang dali dali ng gawain, at lisensya lang ang kailangan. Kung mag-iikot kayo sa mga botica ngayon at tatanungin nyo ang mga pasyente kung ano sa tingin nila ang trabaho ng pharmacist, malamang ang sagot sa iyo: Nagtitinda or nagbibigay lamang ng gamot. Maging sa mga ospital at tanggapan ng gobyerno, ganon ang tingin sa amin. Hindi ko naman sila masisi kasi yun naman talaga ang usual practice at minsan mahirap palitan ang buong health system.


Napapagod din akong mag explain kung ano nga ba ang roles naming sa health system at sa lipunan in general. Maging ang mga pamilya ko hindi alam kung ano ang ginagawa ko sa buhay. Mga kaibigan ko at mga kakilala ko sinasabing mag Doctor na lang ako. Actually, gusting gusto ko n asana kasi kayang kaya naman talaga ng utak ko. Pero dahil mabigat ang responsibilidad ko bilang panganay at hindi naman kami mayaman, hindi ko na ito tinutuloy pa. Kahit sabihing may scholarship, mukhang di pa rin talaga possible base sa kalkulasyon ko (marahil mali ang pag estimate ko). Pero alam ko sa sarili ko na hindi pa ako handa sa pinansyal na aspeto dahil nga masyadong magastos ang Medisina. Sa totoo lang nararamdaman ko na parang mababa ang tingin ng mga kaibigan ko at nang kapamilya ko sa aking natapos. Pero hindi ko na lamang ito pinapansin (or baka naman insecure lang talaga ako haha :D)


Ang Pharmacy ay mahirap na kurso. Ang daming Chemistry at Health terms na kailangang isaulo at alamin. Ang daming requirements at ginagawa pero sa kalaunan madali na lamang ang trabaho nito sa actual na setting. Minsan nag PhaPharmacy na lang yung iba dahil may mga botica sila at ayaw na nilang maghire ng kanilang Pharmacist. Bussiness-oriented ang kadalasan na dahilan, yung pagtulong sa kapwa at pagkakaroon ng malasakit ay hindi masyadong umiiral sa totoong practice. Ewan ko ba pero minsan parang nagtatanong ako kung mali nga ba ang kinuha kong kurso?



Ikaw, ano pa ba ang gusto mong malaman sa BS Pharmacy? Mag comment ka at sasagutin ko!
Pharmacy Titration Quallity Control

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Living Life One Step at a Time

Image
Where there times when you feel like you're not accomplishing something important? As if all the things that you are doing doesn't worked out as plan. Sometimes you wish to become triplet so that you can hit three stones at the same time in different places. But you are also aware that it's just not possible and crazy as it may sound, you are secretly hoping that Science will find a way to triplicate ourselves. In a time when 24-hours is simply not enough, having a clear focus is important. Prioritizing the most significant and urgent things in life is a great skill that must be embedded in our self. Saying NO to the useless, time-consuming activities that are sometimes draining is good for yourself. When the pressure to achieve more to be the best in class, in work, in sports and in so many other areas is pressing, living one life at a time is truly a rewarding  choice. So how are we going to accomplish this. I am suggesting you to use the following strategies: 1. Pr...
Read more

Understanding Autonomic Pharmacology: A Short Essay (Part 1 of 2)

by: Archimedes O. Bayquen, RPh, MPH The autonomic nervous system (ANS) has been described many years ago as a division of the peripheral nervous system. It is subdivided into Parasympathetic (Rest and Digest, Conservative and Restorative function) and the Sympathetic (fight, flight, fright, stress response). The Enteric Nervous system is also a division of the ANS consisting of Myenteric or Auerbach plexus and submucous/Meissner’s plexus. The ANS is involuntary, automatic, unconscious response. Think of whenever you breathe and whenever your heart is beating. You don’t utilize your conscious control to initiate and sustain their function as they do their job independently without your control even when you are at sleep.Most of the organs in our body are dually innervated by both branches. Only very few are not—worth mentioning are the sympathetic cholinergic sweat glands in the skin and the blood vessels. Let us very briefly take a look at how these two systems differ. In ter...
Read more

Bakit Kailangang Lumaban?

Minsan sa ating buhay, darating tayo sa puntong hindi na natin kaya ang bigat na ating nararamdaman. Sisigaw tayo, iiyak ng taimtim, papatak ang maraming luha, magtatanong kung may nakakaunawa, at maaring mag-iisip na wakasan na ang lahat. Mahirap maging "tao", mahirap ang mga balakid at problema pero sana atin ding maisip na posible itong masolusyonan.  Galing ako sa isang mahirap na pamilya ; walang trabaho ang aking ina at ang ama ko nama'y farmer lamang. Mahirap ang aking naging buhay, hindi naging madali mawalan ng baon para makapasok sa eskwela. Hindi madaling umiyak dahil wala ka ng pamasahe or pambayad ng matrikula. Minsan kong naitanong kung bakit napakatanga ng aking mga magulang, kung bakit wala silang pera at hindi nila kayang maibigay ang aming mga pangangailangan. Nakapagtapos ako sa isang public school ng elementary at sekondarya. Sa katunayan, class salutatorian ako sa Special Science Class ng isang National High School sa amin. Kahit sa sobrang hi...
Read more